کاف بیگانه

گاهی احساس می‌کنم تمام این مدت پل بوده‌ام. پل‌ها سهمی از مقصد ندارند؛ فقط آدم‌ها را از یک سوی تردید به سوی دیگر می‌رسانند. سال‌ها تصور می‌کردم عبور آدم‌ها یعنی بخشی از آن‌ها در من خواهد ماند، اما حالا می‌دانم بعضی ردپاها نشانه‌ی ماندن نیستند؛ فقط ثابت می‌کنند کسی از اینجا گذشته است. هیچ‌کس وسط راه نمی‌ایستد تا به خود پل نگاه کند. همه عجله دارند که زودتر به آن سوی مسیر برسند. شاید هم حق دارند؛ وقتی مقصد نزدیک است، کمتر کسی به چیزی فکر می‌کند که...

به جای اینکه اینجا چرت و پرت بنویسم و فقط حرف بزنم، ترجیح می‌دم چیزهایی که یاد می‌گیرم و مسیری که می‌رم رو توی چیزی که خودم ساختم ادامه بدم. یه مینی پلتفرم کوچیک برای برنامه‌ریزی، هدف‌گذاری، ثبت دستاوردها و رقابت با خودمون. شاید کامل نباشه، ولی شروع یه مسیر جدیده. اگه دوست داشتید بیاید، شاید با هم بتونیم بهتر ادامه بدیم. mr.penvis.ir

کم‌کم دارم به مفهوم ثبات نزدیک می‌شم، ولی خب هنوزم دارم دست‌وپا می‌زنم. هنوز خیلی چیزها سخته و هنوز مسیر اون‌قدرها هم هموار نشده. الان ساعت ۲ شبه. خیلی دوست دارم بین کارهام بازی نروژ و انگلیس رو ببینم، ولی فکر نمی‌کنم حتی بتونم ۱۵ دقیقه‌ش رو هم ببینم. حداقل ۸ تا از تسک‌هایی که باید انجام بدم مونده. شاید اگه امروز برق لعنتی ۳ ساعت قطع نمی‌شد، می‌تونستم امشب راحت بازی رو ببینم یا حداقل بتلفیلد ۱ رو با دوستم بازی کنم. ولی خب... ظاهراً برای رسی...

بنظرت اگه سکوت کنی چندتا رفیق برات می‌مونه؟ چند نفر واقعاً می‌مونن وقتی دیگه حرف نزنی، وقتی دیگه مثل قبل نباشی، وقتی فقط ساکت بشینی و خودت با خودت بمونی؟ در حالی که زیر تازیانه‌ی استرس‌ها، اضطراب‌ها و فشارهای ذهنی دارم له می‌شم، این سؤال مثل یه سایه همیشه همراهمه. نه یه سؤال ساده… یه جور وسواس ذهنیه که هر بار فشار بیشتر می‌شه، واضح‌تر میاد جلو چشمم. اگه من سکوت کنم، چندتا رفیق برام می‌مونه؟ واقعاً صفر؟ بر خلاف دنیای واقعی که انگار همیشه ...