این ۲۴ ساعت فقط فرار از خودم و کارای بقیه بود. دو ساعت خواب، که اصلاً نمیارزه به حساب بیارم. الانم که آخر شب بود با بچهها بیرون بودم، سرپرست هم به زور و با نصیحت منو راه داد توی خوابگاه. دیگه واقعا تحمل ندارم. امروز فقط دنبال کارای خودم و بقیه تو دانشگاه بودم. چرا باید اینقدر بدو بدو کنم، التماس کنم برای یه واحد که حق من بوده، و در آخر بجای واحد، تیکه و کنایه بشنوم؟ از طرف دیگه واقعا حس میکنم دیگه وقتشه که با علیرضای شلوغ خداحافظی کنم. قول ...
از شبهای تیره گذر خواهیم کرد، چون هیچ تاریکی نمیتونه جلوی نور امید رو بگیره. حتی وقتی خستهایم و دلهامون پر از زخم باشه، بالاخره یه صبحی میاد که همهی غمها رو کنار میزنه. خب، من برگشتم. فصل امتحانات رو با پایینترین معدل ممکن رد کردم. یادمه فقط ترم یک همچین وضعیتی داشتم. راستش زیاد غصه نمیخورم، چون اوایل ترم با کنفرانس شروع شد و آخرش هم به خاطر یهسری موضوعات تمرکزم بههم ریخت و دیگه نتونستم اونجوری که باید نتیجه بگیرم. چیزی بود من تو...
آذر ۹۹ بود. تازه از کوه برگشته بودم، خسته اما پر از فکر. همونجا بود که یهویی تصمیم گرفتم وبلاگ بزنم. یه گوشهای برای خودم بسازم، برای حرف زدن، برای تعامل با آدمایی که شاید هیچوقت از نزدیک ندیدمشون. راستش هنوزم نمیدونم تصمیم درستی بود یا نه… ولی خب منو انداخت تو یه مسیری که تا امروز ادامه داره. (عکس این پست هم برمیگرده به همون روز.) توی همین مسیر هم با یه عالمه آدم دوستداشتنی آشنا شدم، آدمایی که تو روزای تاریک کنارم بودن. شاید بعضی وقتا ازشو...
سلام به اونایی که انتخابشون کردیم تا کنارمون بایستن، تا دوشبهدوشمون با دنیا بجنگن. ولی چی شد؟ هم اونا باهامون جنگیدن... و هم خودِ دنیا، بیرحمتر از همیشه. الان ساعت یک نصفشبه. تازه پامو گذاشتم خونه، خسته، له، کوفته. نشستم پشت لپتاپ چون اینجا تنها جاییه که میتونم نفس بکشم. تنها جایی که میتونم بار دلم رو خالی کنم. برای من نوشتن ضعف نیست، قویهترین واکنشم به زندگیه. مثل اکسیژن، مثل آخرین راه زنده موندن. هر روز با کابوس از خواب میپر...
دستم روی کیبورد مثل شمشیریه که هر ضربهش یه تیکه از سنگینی روی دوشمو میشکونه. ساعت الآن ۳:۳۷ صبحه و من هنوز سرپا ایستادهم، خسته اما آماده. شبها بیدارم چون اینجا کمتر کسی مزاحم میشه، راحتتر میتونم تمرکز کنم و حرکت بعدیمو بسازم. ولی همین تنهایی، میدان نبرد خودش رو داره؛ ذهنم پر هیاهوی بیصداست. خیلی غمگین و شکسته ام چون حس بدیه وقتی میبینی کسی رو که دوست و علاقه داشتی، فاصله گرفته و کمکم سعی میکنه مسیرش رو از تو جدا کنه. بدتر اینکه چند...
الان که دارم مینویسم، یک و هفت دقیقهی نصف شبه. چشمام سنگینه ولی هنوز نشستم جلوی مانیتور. منتظرم مدل عصبی که ساختم بالاخره آموزش ببینه. کنارم لیوان چای داغه، بخارش میزنه بالا و هر جرعهش فقط چند ثانیه بیشتر بیدار نگهم میداره. نمیدونم از چی باید بگم. از گلای پژمرده یا از طوفانی که توی سرمه؟ راستش هیچ کدومش درست به کلمه نمیاد. فقط انبوهی از کارای عقبافتاده جلوی رومه: پروژهای که با محمد شروع کردیم و هنوز تموم نشده، مقالهای که برای کنفرا...
امروز روز هفتاد و نهم از چالش صد روزهمه. خستگی مثل گرد و خاکی که روزها روی وسایل جا خوش کرده باشه، روی تنم نشسته و تکان نمیخوره. حس پوچی، مثل سایهای که زیر نور چراغ خیابان، دنبالت میآد، بیصدا اما سمج، کنارمه. نه راه فرار داره، نه حتی راه آشتی. مبارزه هنوز ادامه داره، ولی امروز… انگار باتری روحم به صفر رسیده. پشت سیستم نشستن؟ بیمعناست. طراحیهام؟ نیمهکاره، مثل ساختمونی که وسط کار رها شده و داربستهاش زنگ زده. حتی باز کردن کتاب هم برام س...
رفتن همیشه دشوار است، اما گاهی ماندن از آن هم دردناکتر و شکنندهتر است؛ مثل ایستادن در خانهای متروکه که روزی پناهگاه بود، جایی که خندهها و خاطرهها در آن شکل گرفت، اما حالا دیوارهایش ترک خورده و درهایش زنگ زدهاند، و صدای تو در سکوت سرد و بیرحم آن گم و محو میشود. آدمها تصور میکنند برای ترک کردن باید دلیلی بزرگ و قانعکننده داشته باشند، اما باید بدانی که گاهی خودِ ماندن، بزرگترین زخم است؛ مثل چراغی که روشن میماند ولی هیچکس به روشنیاش نی...